По време на "комунизма", когато бяхме "равни" и горе долу на един хал и у нас се забелязваше тази сплотеност. Хората се събираха, веселяха, един носеше едно, друг друго, кой каквото има, някак им беше по леко на душите и "купона" течеше, усмихваха се по често, помагаха си по често, татковците играеха карти, мамите нищеха рецепти, децата играеха навън до късно. "Подаването на ръка" на другия не беше събитие, а нещо нормално. Това да поискаш захар и кафе от съседа, па шепа сол, па чашка олио си беше норма. А, сега иди да поискаш олио с "цената на злато" от някой. Но хората някак бяха по спокойни, по весели, по усмихнати и някак по склонни на съчувствие, както и по обединени в немотията си. Та и в Индия тъй, и навсякъде по света.
Аз в Индия не бих отишла, порядките им са много "разнопосочни", мръсотия, мизерия, беззаконие, неграмотност, не знам стресиращо ми е. Може да си беден, много беден, но да акаш по улиците, да хвърляш боклук навсякъде, да нямаш елементарна хигиена и да живееш в мръсотия, не го намирам за цивилизационен напредък. "Връщането към природата" според мен им е доста изкривено като понятие и приложение.
