Диагностицирането е друга голяма тема. И при деца или сложни разводи, диагностицрането има значение само за психиатрични състояния, които биха довели до невменяемост и, респективно, поставяне под запрещение или ограничаване на родителските права.
Дори и по чудо някой да диагностицира личностно разстройство, това няма да доведе до голям ефект относно упражняването на родителските права.
А в страна като България, където психиатричната помощ ( а и здравната въобще) е на доста ниско ниво, с остарели разбирания, концепции и подходи, да очакваме диагностика на личностно разстройство е много силно пожелателно мислене. То навсякъде се случва рядко, но ако се случва, това е защото даденият човек вече изнемогва и не може да функционира - случват се тежки събития в живота именно на страдащия/ болния човек - сериозна загуба, сериозно професионално сътресение и т.н.
Така че приказките за личностните разстройства са просто обща култура и споделяне на опит и впечатления.
Може да се надяваме и някой нарцис да се поинтересува и да започне да се грижи за себе си. Моята позната жена-нарцис следваше 6-ма психолози в Инстаграм, с единя беше и приятел там, дано да има полза за нея, за нейното здраве. Но много психолози само ще успокоят нарциса, че може "да отстоява характера си" и че "трябва сам да се разбира и да му е комфортно", без значение какво става с околните.
Така че - no contact or grey wall...

