Тъгувате ли по младостта, когато посещавате места, на които сте били преди

  • 1 691
  • 62
# 60
Параход Heart
Просто нямаше как , да го кажа по-добре!
За мен, чувство на безпричинен радостен възторг - sense of wonder, изчезна  след младежките ми години.

Мисля, че много хора търсят целенасочено щастието, но нямат дефиниция за това, което търсят.
Скрит текст:
Виж целия пост
# 61
Скрит текст:
Тази тема е за хората, които не са първа младост и съответно знаят от първо лице какво е да ти е мъчно за отминалите дни.
Миналата седмица бяхме на море, на място, на което ходим... като изчислих - от 28 години.
Аз вече не съм същата и ми става мъчно.
Не броя външните загуби, макар че и те имат тежест, старая се много (и в момента съм на диета, която чудо! работи) и вече се възприемам като пораснало момиче.

Мъчно ми е за много неща, които са се случили и не са се случили. Вървях по брега и ми беше празно и скучно отначало, все едно вече няма с какво да ме изненада живота. После се сетих за нещата, които имам да правя и че са по-интересни, доходоносни и са в моя контрол - за разлика от младежките години.
Но ме обзема една болка необяснима, сякаш каквото и да предстои, едни сладки дни на надежди, скитане, предстоящи житейски milestones (като семейство, кариера и тн) са много или малко, постигнати, предрешени и даже приключили.

Случва ли ви се периодичното (напр всяко лято) посещаване на някакво място да води до същите емоционални борби и у вас?

Чак емоционални борби - не. Има места, на които се връщаме на някакви периоди, нормално е там да са настъпили промени - малки, големи, приятни, неприятни... Отчитаме промените, спомняме си, разказваме на детето ни и това е.
Мъчно и болно ми е единствено за място, на което сме живели с мм - в момента е разрушено от война, краят ѝ не се вижда, съответно не бихме могли да го покажем на нашето дете, а то би искало. Но дори някога там да има мир, няма как да позная и една улица, така че... по-добре да останем със спомените от онова време.
Виж целия пост
# 62
Мъчно и болно ми е единствено за място, на което сме живели с мм - в момента е разрушено от война, краят ѝ не се вижда, съответно не бихме могли да го покажем на нашето дете, а то би искало. Но дори някога там да има мир, няма как да позная и една улица, така че... по-добре да останем със спомените от онова време.
Eто това е наистина повод за тъга.
Виж целия пост

Започнете да пишете...

Страница 1 от 1

Общи условия